Tegenwoordig zijn er heel wat organisaties die zichzelf een ‘fancy’ naam geven die wat oosters klinkt, enkele technieken van Karate, kickbox, tae-kwondo, aikido, judo, BJJ, Capoeira en jujitsu bij elkaar gooien, dit Japanse krijgskunst noemen, terwijl zij hierbij traditie totaal achterwege laten en ook wat zij ‘overbodige’ technieken noemen; maw: de moeilijkere technieken. Dit zogenaamd om wat zij krijgskunst noemen gemakkelijker toegankelijk te maken voor het gros van de mensen . Als kers op de taart ook nog eens beweren dat je je hiermee snel kunt leren verdedigen in een mum van tijd.
Er zijn jaren van intensieve training nodig om enig niveau te bereiken in eender welke krijgskunst. Een constante bijscholing is enkel maar een deel van het leerproces om zichzelf te vervolmaken. Hierbij is het aspect van zelfverdediging dus enkel maar een facet van een veel groter geheel. Het bewandelen van de weg der krijgskunst is een levensweg. Verwacht niet dezelfde vruchten te plukken van een doodgewone hobby en tijdverdrijf als van een Martial Art. Maar bejegen je Martial Art dan ook niet als een doodgewone hobby of tijdverdrijf.
Er wordt ook vaak beweerd dat ze de krijgskunst hebben aangepast aan moderne tijden. Als ik deze stelling tegenkom betrap ik me er op dat ik dan innerlijk een cynisch lachje wegstrijk. Ze beweren namelijk wel in één ademteug, traditionele krijgskunst te onderrichten. En heeft de moderne mens dan misschien ook ineens een derde been gekregen? Of een extra arm waar we rekening mee moeten houden? Natuurlijk niet. Er wordt hierbij waarschijnlijk verwezen naar huidig wapengebruik, maar de verdediging tegen bv een pistool heeft ook een vlucht in de techniek genomen en stelt daar een kogelvrij vest tegenover. Dus wat blijft er over van deze ‘aangepast aan de tijd’ stelling? Wellicht wordt geopperd dat er tegenwoordig niemand meer met een zwaard naar je uithaalt maar wél met een baseball knuppel. Slechte vergelijking want vroeger werd er juist veel meer gebruik gemaakt van wapenstokken zoals Bo, Jo of Hanbo.
De mens is nog altijd een mens, ongeacht waar we leven of vandaan komen. Al duizenden jaren bevechten we elkaar (ondanks onze gezamelijke stamboom in Afrika) en daarbij gelden altijd dezelfde anatomische regels en principes, fysica en psychologie. Bij elk conflict kende men wel winnaars en verliezers en men paste zijn strategiën en technieken aan naarmate we nieuw wapentuig ontwikkelden, maar wat nooit veranderde was dat de menselijke factor hierin altijd van doorslaggevend belang was. Volharding, kracht, doorzettingsvermogen, inzicht, snelle reflexen, noem maar op. Hiervoor leefde men, letterlijk.
Het leven van een toegewijde krijger bestond uit training en veldslagen, waarbij men vrijwel altijd geconfronteerd werd met een leger aan mensen die ook geschoold en bewapend waren. Het spreekt voor zich, dat als men geen goede lichaamsbeheersing bezat, men ten dode opgeschreven was: wapens of niet.
Vaak was overleving een kwestie van toegepaste kennis uit opgedane ervaring en met wat geluk leefde de krijger dan nog wat langer. Maar er kwam vrijwel altijd een moment waarop de omstandigheden ongunstiger waren en men het onderspit moest delven voor wellicht een jongere, sterkere tegenstander of ouder en wijzer iemand. Misschien was er gewoon een overmacht waartegen geen enkel verweer was.
Zet twee tegenstanders met dezelfde kracht, ervaring, leeftijd en wapens tegenover elkaar en toch is er een winnaar en een verliezer. (eigenlijk zijn er enkel verliezers in een oorlog) Dit is gewoon inherent aan een gevecht: Wat is hier zo modern aan? Ik vind het juist ouderwets. Het enigste moderne component hierbij is dat er competitie is ingevoerd om zich te kunnen meten met elkaar waarbij er tegenwoordig (normaal gesproken) geen doden meer bij vallen omdat er regels ingevoerd zijn. En als het gevecht niet meer om leven en dood gaat, waarom zou men dan nog vechten? Voor de sport? Voor bekendheid? Voor het geld? Is dat Martial Arts? Elkaar afmotten tot bloedens toe?
De ware uitdaging voor de krijgskunstenaar schuilt in de essentie van de Martial Arts. Training is een ontdekkingstocht naar zijn ware zelf. De oorsprong van zijn ziel, de essentie van zijn bestaan. Geweld en conflict worden op die manier ingeruild voor vrede en harmonie tussen mensen.
